Jij & Ik

Vwo 5. De laatste lesweek. Volgende week tentamens en iedereen is gestresst. Hm, misschien niet iedereen. Ik in elk geval wel. Aangezien ik het verkeerde profiel heb. Én aangezien er geen andere mogelijkheid is hier in dit afgelegen dorp, heb ik een probleem. Ik sta onvoldoende voor wiskunde en economie. Nee, niet gewoon een vijfje voor economie, maar een vier. Een magere vier die afgerond een vijf moet worden, en wiskunde moet afgerond (kom we doen niet aan de échte getallen hoor) een zesje worden. Dan ga ik over.
Je hebt ook nog zoiets als ‘bespreekgevallen’. Dat laatste deel van het woord alleen al.
Ik word waarschijnlijk dus zo’n geval.
Ik moet wel eerlijk toegeven dat ik te weinig gedaan heb dit jaar, door van alles en nog wat. Maar natuurlijk blijft het uiteindelijk mijn eigen verantwoordelijkheid.
Één reden is denk ik, dat ik echt heel graag weg wil, ‘mijn eigen leven in’. Ik weet ook al precies wat ik wil. Daardoor is de motivatie best ver te zoeken, maar aan de andere kant kom ik er natuurlijk nooit als ik dit niet haal.

Dus, ik móét persé over dit jaar. Want anders…
1. Ben ik nóg een jaar hier.
2. Kom ik in een klas bij.. (geloof me, dat wil je niet weten).
3. Is iedereen klaar met school, moet ík nog een jaar.
4. Word ik depressief.
5. Gooi ik een jaar weg.
6. Dat wil je écht niet weten.

Nederlands roept!

Ik hou van sneeuw.

Lief spelende wit ondergesneeuwde kindertjes.

Mooie witte plaatjes.

Witte straten, daken.

Maar de kleurtjes hebben het dit keer meer op mij gemunt.

Grijze zooi.

Rode benen.

Blauwe handen.

Roze handdoek.

Alles nog roder als de jongen voor mij ietsjes eerder geremd had.

Ik hou van wit.

Toch moet ik nog even vertellen over 24 december ’06. Hij zei elke keer, dat ik maar eens onverwachts langs moest komen. Dat hij het dan wel moest vertellen (over ons) thuis. Hij durfde het eigenlijk niet, bang voor de reacties.
Toen hij dat een paar keer te veel gezegd had, dacht ik; oké, dit laat ik me niet te vaak zeggen, ik doe het gewoon. Treintijden opgezocht, gegaan. Naar het station, toch best zenuwachtig (best wel heel erg), misschien kom je iemand tegen, misschien vindt hij het wel helemaal niet leuk. Best lang in de trein gezeten, allemaal vage gesprekken om me heen. Je maakt áltijd wel wat mee, in de trein. Héle families, of twee mensen die elkaar tegen komen in de trein en een heel verhaal beginnen tegen elkaar over planeten buiten onze planeet, andere werelden, engelen en ga zo maar door. Scheelde toch weer wat afleiding (ja, je luistert toch altijd ‘stiekem’ mee).
Maar goed, ik was er bijna. Écht bijna. Zal ik hem nu al bellen? Nee, toch maar niet. Dus ik sta op het station, klein stationnetje, weinig mensen en ik sta er alleen. Even een beetje bij de treinen vandaan lopen. Goed, nu moet ik hem bellen. Ja, dan gaat er van alles door je heen.
Nu, doen.
’Hey’
’Hey’

‘Hoe is ‘t?’

‘Goed, met jou?’

‘Ja ook, maar eh… wat zou je doen, als ik nu op het station zou staan?’

‘Moet ik je dan geloven?’

‘Ja’

‘Dan moet ik daar ook maar heen komen hè’

‘Haha ja, lijkt mij wel’

‘Ik kom er aan’

Ik voelde toen iets, wat naar mijn idee niet ‘klopte’. Je weet het niet eens. Ben ook blij dat ik het je niet verteld heb, wat moest je ermee. Ik weet zelf ook al wat het was. Ik ben zeker niet verliefd op je, maar ik voel wel heel veel voor je. Ben gewoon heel gek op je, als vriend. We hebben echt super leuke gesprekken altijd, de ene keer heel serieus, en de andere keer… kijken mensen ons aan van; wat doen jullie?! Kan echt met je lachen, maar weet ook dat je er altijd voor me bent. Toch een beetje 'jouw meisje' (jouw woorden).
En als jij dan ineens heel veel bezig bent met een ander meisje, voelt dat wel even raar. Voelde me een soort van jaloers, hoewel ik (nu) wel weet dat je er ook altijd voor mij zal blijven. Maar jij, met haar in de bus op de terug weg van Praag, toch raar om te zien, hoewel ik het je zo erg gun!
Nu ook, ik ben écht heel erg blij voor je, vind het echt heel fijn om jou zo blij te zien. Een lief meisje, precies wat je verdient. Jij verdient één van de allerliefste en leukste meisjes.
En ik zal er altijd voor je zijn. Als je me nodig hebt, je weet dat ik er ben! Altijd. En als je dit blogje ooit eens leest, weet je wel dat het over jou gaat.
Wel lief eigenlijk.

En nu, weten we het wel...

Ik ben zo gek op je, jij op mij..

Onwijs verliefd

Je weet net zo goed als ik, hoe het zit… Ik ben zo gek op je, niemand zal het ooit helemaal begrijpen. Maar vanaf de eerste keer dat ik je sprak, kon ik je niet meer vergeten. Hoe graag ik dat soms ook wil(de). Jij was (of beter gezegd, bent) het gewoon.. Het klopte, zonder er over na te denken dan. Want als je erover na ging denken, werd het allemaal een béétje (heel veel) lastiger. Jij daar, ik hier. Letterlijk en figuurlijk. Ik kan ook gewoon niet boos op je worden, hoewel ik daar toen die ene keer wel recht op had. Ik kan het gewoon niet. Ik wilde je toen ‘gewoon’ vergeten, weg uit mijn leven. Maar 2 seconden later wist ik al dat ik dat toch niet kon. Je zou bijna het woordje perfect willen gaan gebruiken. Maar eigenlijk weten we dat niet eens. Misschien vind je me wel helemaal niks! (of ik jou, dat kan natuurlijk ook, maar ik kan het me niet voorstellen) Of het klikt gewoon niet. Veel foute stiltes. (hoewel ik me dat ook niet voor kan stellen, want onze stiltes zíjn perfect) En dan dat bellen. Ik hoopte nog zo dat je echt een rot stem had om naar te luisteren, kon ik tenminste nog érgens op afknappen. Maar nee hoor, zelfs je stem… Ik mis je, altijd als ik ophang, weg ga van msn, je mailtje uit is, je smsje gelezen is…
En als iemand anders me dit zou vertellen, zou ik diegene vast raar aankijken, want wát is dit nou!? Sorry, ik zit er midden in. Ik ben gek op je. Alleen op jou. Ik wil jou. Nu.

Sorry, ik kan er niks anders van maken.

Geschreven in een pb uurtje, ik verveelde me, ze vroeg of ik een klein verhaaltje wilde schrijven over haar, later.

Dus ik begon te schrijven, zonder na te denken. Dit kwam er uit.

Leren kennen tien jaar geleden, een lief meisje, veel aandacht van jongens. De ene na de ander. Om maar even een paar namen te noemen, Melvin, Timo, Tim, Matty (Ja die vond ze leuk, het vriendje van Lieke toen. Heel kort) en toen, kwam Maarten.

Maarten, weet je nog? Die jongen met altijd een lach op zijn gezicht. Niet eraf te krijgen, behalve… Als er iets met ‘zijn meisje’ was. Dan zag je ineens de tranen in zijn ogen. Zo gek was hij op haar. Jaren samen geweest, 2,5 jaar dacht ik. Tot ze allebei een andere studie gingen doen en ver uit elkaar woonden.
Zij… super mooi geworden, ik sprak en spreek haar nog steeds. Ineens toen ze 24 was vertelde ze me dat ze een jongen tegen gekomen was en in één blik weer stapelverliefd was (ze had een vriend). Maar ze wist het zeker, ze wilde (weer) voor hem gaan. Ik moest raden wie ze bedoelde. Jee, welke jongen (man nu) zou het zijn? Eigenlijk zei ik het meteen. Het was Maarten. En nu?

Ja, ze is écht voor hem gegaan. Je kan het bijna niet geloven. Vooral hij niet. Hij was nog steeds gebroken over dat het uit gegaan was. Toen. Nooit een ander meisje gehad, niet écht. Niemand zoals zij. Zij kreeg de lach terug op zijn gezicht. Alleen zíj. Hij wist het vanaf het begin.

Maar goed, ik begon dit verhaal door het telefoontje wat ik gisteren ineens kreeg. Ik stond te koken, maar wist dat het een belangrijk telefoontje was. Ik had een voorgevoel (ja echt).
Zij, dat mooie en lieve meisje van toen. Lief, klein, dun meisje, en nu?

Zwanger! Zíj! Van haar eerste kindje. Echt geweldig. Of ik snel langskwam... Natuurlijk!

Ester!

En nu ga ik hangen, mijn eten brandt aan! Maar het maakt allemaal níks meer uit! ‘Mijn vriendinnetje’, krijgt een kindje!